“Wat laat Kouthoofd ons zien? Zijn het portretten, zijn het menselijke lichamen, schijnbaar willekeurige delen van het menselijk lichaam, in elkaar gekrompen, verknipt, verscheurd, lichaamsdelen zomaar weer aan elkaar geplakt?
Huid. Ze laat veel huid zien. Gelooid leer en kwetsbare delen.Tegelijkertijd: niets is er buitenkant. Eerder toonde Pascale Kouthoofd silhouetten van het menselijk lichaam, vage zwarte figuren in een donkere wereld. Ze vertelden een verhaal. Laat Kouthoofd ons nu zien wat er in die menselijke figuren afspeelde? Nee, ze gaat aan het verhaal voorbij. Voorbij aan de woorden die ons kenmerken, voorbij aan persoonlijke gevoelens.
Wat we zien is een Vleesgeworden denken en voelen, een staat van zijn die is ontstaan vanuit de ervaring van het vlees. Was het menselijk lichaam al eerder een onderdeel van haar beeldend werk, als masseuse legt Pascale haar handen regelmatig op de huid, op het lichaam, van haar cliënten. Lichamen die ook zonder woorden vertellen waar ze zijn geweest en wat ze hebben meegemaakt. Kouthoofd gebruikt in haar nieuwste beeldend werk huid om ons een blik te gunnen op wat er onder die huid aanwezig is. Haar ervaring met design laat zich gelden in de schoonheid en evenwichtigheid van haar werk.
Haar beelden verontrusten omdat we ons realiseren dat ook wij, in gelijke mate als de getoonde portretten, zichtbaar en kwetsbaar zijn. Ondanks onze uiterlijke schijn, ondanks onze mooie woorden.”